Schaarsteprincipe: waarom we ons die thuiswerkdag niet meer laten afpakken

thuiswerken

Soms vraag ik me af hoe de wereld zal veranderen na deze coronacrisis. Want dat we niet zomaar terug kunnen naar de oude situatie, dat staat buiten kijf. We hebben er namelijk een heleboel vrijheden bij gekregen en die laten we ons niet zomaar meer afpakken.

Ga maar na: veel van ons mogen ineens thuiswerken, terwijl de werkgever daar vroeger lastig over deed. Zin in een eitje bij de lunch? Prima, bak je gewoon even. Midden op de dag even voetballen met de kinderen of een rondje hardlopen? Zolang er geen conference call gepland staat, kun je best een halfuurtje gemist worden.

Principe van schaarste

Iets wat schaars is, vinden we meer waard en willen we graag hebben

Het klinkt nogal wiedes: natuurlijk laten we onze vrijheden niet afpakken, maar toch is het niet helemaal logisch. Voorheen hadden we deze opties toch ook niet? De verklaring ligt volgens de wereldberoemde marketingpsycholoog Robert Cialdini in het principe van schaarste.

Iets wat schaars is, vinden we meer waard en willen we graag hebben. Denk aan truffels of een limited edition smartwatch. Dat effect is nog sterker bij iets dat eerst gewoon voorradig was en daarná schaars wordt. Denk maar aan wc-papier aan het begin van deze crisis. Onweerstaanbaar. Mensen gingen niet karrenvol truffelolie kopen, maar doken op een product waarvan ze bang waren dat het hen ontnomen werd. Als een product of optie schaars wordt (én we concurrerende kopers hun karren zien volladen), dan willen we het hebben. We behouden graag onze opties.

Mauwen

We lijken wat dat betreft een beetje op mijn kat. Wat hem betreft mag geen een deur of raam gesloten zijn. Stuit hij toch op zo’n dichte deur, dan kan hij er klagelijk bij gaan miauwen, net zolang totdat ik hem opendoe. Vervolgens snuffelt hij even en vertrekt weer. Hij wil niet door die deur, maar wil ook niet dat de mogelijkheid hem af wordt gepakt.

Worden onze thuiswerk- en eierbakprivileges ons straks afgepakt, dan moet je als werkgever dus niet raar staan te kijken als we collectief op z’n Brabants gaan staan ‘mauwen’. Hou je de deur open en laat je mensen vrij in hun keuze, dan is de kans groot dat ze toch weer naar kantoor komen. Uiteindelijk werkt het heel wat lekkerder aan een heus bureau dan aan de campingtafel.

Deze column verscheen eerder in AD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *